Co byś zrobił w razie huraganu?
To, co zawsze. Chroniłbym cię.
Chcę łuk i strzały.
poprzednio
Zostało sześć dni do Gwiazdki.
Mam w planach sporo zajęć.
-Domek z piernika. -Tak!
Świąteczny maraton filmowy.
To będzie najlepsza Gwiazdka Bartonów w historii!
Mieliśmy parę przetasowań, kiedy cię nie było.
-Ta-da! -Jack?
A to gałgany.
Zdaje się, że wygrał los na loterii.
Nie byłbym tego pewien.
-Czy on ci groził? -Nie wiem, o co mu chodziło.
Artefakt wydobyty
z ruin bazy Avengersów.
Ronin rozgromił cały półświatek w mieście,
a jego tożsamość pozostaje wielką tajemnicą.
Przedmiot do kompletu, kostium Ronina.
Mamy 90 sekund, by znaleźć zegarek. Reszta się nie liczy.
Młodym wydaje się, że są niezniszczalni, podobnie jak bogacze.
Ty należysz do obu tych grup.
Nie jesteś niezniszczalna. Zrobisz sobie krzywdę. Uważaj.
-Musi gdzieś tu być! -Znajdźcie go!
-Kazi! -Zwijamy się!
Jazda, stary!
Karmelek z monogramem?
Boże!
Policja podejrzewa, że sprawcą może być Ronin...
Z OSTATNIEJ CHWILI
...działający między innymi w Nowym Jorku.
Ujawnił się po raz pierwszy od wielu lat.
Odpuść.
Bez jaj!
Hawkeye!
A ty coś za jedna?
Kate Bishop.
Jesteś jeszcze dzieckiem.
Boże.
Skąd masz ten kostium?
Ja...
Dobra, wyciągnę cię stąd.
Nie możesz w nim paradować. Mieszkasz tu gdzieś?
Tak. Tuż za...
Weź to. Jesteś cała?
Nic mi nie jest.
-Idziemy. -Natknęłam się na zwłoki.
-Tędy. -Byłam tam pierwsza.
Opowiesz na miejscu.
Gdzie się nauczyłaś walczyć?
Zaczęłam trenować, jak miałam pięć lat.
Czyli rok temu?
Sprawdzasz, czy mamy ogon? Dobrze mówię?
Mniej więcej.
Tak zwykle działasz?
Stale wypatrujesz wszystkiego, co wygląda podejrzanie?
Dla jasności, nie jestem zupełnie zielona.
Te gnojki trochę mnie zaskoczyły, ale dałam sobie radę.
U WŁOCHA PIZZA - KANAPKI
To tutaj. Niektórzy nazywają mnie najlepszą łuczniczką świata.
Tak? Też do nich należysz?
Tak, ja też.
Cudownie.
-Otwórz drzwi. -Już.
Niezłego masz brytana.
Nie jest mój.
Fajne miejsce, jak na dziecko.
-Dostałam w spadku. -Ile masz lat, 18?
Dwadzieścia dwa.
Na jedno wychodzi.
Zdejmiesz ten strój, żebym mógł się zawinąć?
Jasne.
Zaraz wracam.
Tylko bez nerwów.
Hawkeye w moim domu.
Skąd go wytrzasnęłaś?
Na nielegalnej aukcji.
Kupiłaś go.
Niezupełnie.
To co w nim robiłaś?
Skopałam tyłki paru gościom. Uratowałam psa. Zaliczyłam włamanko.
Jezu.
Dwudziestodwuletnia zbawicielka. Nie powinnaś być w szkole?
To dobre.
Odpowiedziałam na wszystkie pytania.
Sama też mam sporo. Zacznijmy od tego...
Mogę prosić o autograf?
Nie skończyłem jeszcze.
A jak skończysz, podpiszesz mój łuk?
Jesteś moim ulubionym Avengerem.
Dobrze się czujesz?
Jasne.
Powinieneś widzieć tamtych.
Widziałem. Dresiarska Mafia.
Tak się nazywają?
Średnio oryginalnie.
To oni zabili wujka narzeczonego mojej matki?
Wujka narzeczonego twojej matki?
Armanda III.
Z jakichś siedmiu.
Nie wiem.
Ale muszę wiedzieć, czy ktoś widział twoją twarz.
Nie. Miałam cały czas zakrytą.
Dobrze. Bo koleś, który nosił ten kostium,
narobił sobie sporo wrogów.
Ci dresiarze to tylko część z nich.
Brzmi groźnie.
Nikt ci o nim nie mówił?
Nie.
Nie masz żadnego związku z tym kostiumem?
-Nie. -Muszę mieć pewność.
-Na pewno. -Na stówę?
Tak.
Musieli cię zacząć śledzić zaraz po tej aukcji.
Zatrzymałaś się gdzie po drodze?
Przyprowadziłam tu tylko psa.
Hej, Kate Bishop!
I mam nazwisko na domofonie.
O nie. Na ziemię.
Mamy dla ciebie niespodziankę, stary!
Wyłaź!
No rzucaj!
Ugaś go!
Co ty robisz?
No gaś go, pali się!
-Mówiłam. -Tak.
Muszę mieć ten kostium.
No dawaj!
Tylko tyle potrafisz? Dajesz! Rzucaj dalej!
-Mój dres... -Stul papę!
-Jest tu wyjście pożarowe? -Mój dom! Moje rzeczy!
Bierz psa i uciekaj.
A kostium?
Potem po niego wrócimy.
...chcecie nas zabić?
Puścicie to cholerne osiedle z dymem.
-Co? -Trochę...
-Nie słyszę. -Dres ci się zjarał. Na plecach.
Paliłeś się.
-Jest git. -Zjarałeś się.
Jak jakiś kebab.
Dokąd idziemy?
Oby dalej od gości, którzy chcą cię zabić.
Jasne. A potem?
Musimy się zaopatrzyć.
O tak. W sprzęt avengerski?
MAŚĆ
Opatrunek
Przyznam, że trochę mnie zawiodłeś.
Przykro mi.
Możesz wziąć spirytus? Leży na dole.
To jaki jest plan?
Niech zgadnę. Idziemy do twojej kryjówki.
Jest w Wieży Avengersów?
Nie. Tony ją sprzedał parę lat temu.
Nawet nie wiem, co powiedzieć.
Chodź.
-Mogę jeszcze to? -Tak.
-I te dwie. -Proszę.
-Niebieskie czy czerwone? -Czerwone.
O co ci chodzi? Czego ty chcesz?
Muszę cię upchnąć w jakimś bezpiecznym miejscu.
A potem odzyskać kostium i naprawić to, coś sknociła.
Upchnąć? Nie jestem walizą z forsą.
Fakt. Ona by mi się do czegoś przydała.
Zapraszam.
Dobry wieczór. Wesołych Świąt.
Znam pewne miejsce, jakieś 10 przecznic stąd.
Czy waliza z forsą też by znała?
Dobra.
Słucham.
Witam, chcieliśmy... Przywiozłam pizzę.
-Przywiozłam... -Co?
-Halo? -No. Właśnie...
Forteca to nie jest, ale się nada.
To mieszkanie mojej ciotki. Zimą wyjeżdża na Florydę.
Potrzymaj.
Jasne.
Są tu jakieś koty?
Tylko sierść.
Dobra.
Masz. Oczyść sobie rany. Masz tu mydło i maść, odkaź ją sobie.
Dobra. Wracam do twojego mieszkania po ten kostium.
A potem wracam do dzieci.
Tak, Clint, możesz wejść do mnie.
Nie chcesz kluczy?
Nie. Dam radę. Zostań tu. Zamknij drzwi.
Tak, kapitan kazał wszystkich wycofać.
...zamykałem sklep. Pojechali potem...
Rozwal tę ścianę, dobra?
STRAŻ POŻARNA
Tak, sprawdzimy jeszcze tutaj.
Schodzimy.
Gdzie on jest?
LARPERZY NOWEGO JORKU
Bałam się o ciebie. Co się stało?
Nic. Wyszłam tylnym wyjściem.
Jakiś obłęd.
Mama
Wybuch? Nielegalna licytacja?
-Muszę kończyć. Kocham cię. -Ja ciebie też.
Czemu teraz wszyscy mówią do siebie: „Kocham cię〟?
To była moja mama.
Kiedy zrobiłeś się taki nieczuły?
Gdy dziewczynka w stroju ninja rozwaliła mi Święta.
Co to?
Dwa w jednym.
Zmniejszam guza.
I odmrażam śniadanie dla Pizzka.
Tak się wabi?
Nie nazwałam go jeszcze.
To raczej tytuł szlachecki.
Jak baron von Sandwitsch.
Jak rana?
Dobrze. Trochę jeszcze boli.
Szlag.
-Co? -Oczyściłaś ją?
Tak.
Nie tak. Muszę to naprawić.
-Zdejmiesz to? -Tak.
Źle założyłaś.
Zerwę go jak plaster. Dobra? Uwaga. Teraz.
Dobra. Oczyszczę ranę.
Jak wda się zakażenie, masz tydzień z głowy.
-Co nie jest takie złe. -Dobra.
To jak głębsze zadrapanie. Muszą być prostopadle,
żeby się zasklepiła. Tak będzie nieco lepiej.
Szybciej się zagoi. I po sprawie.
W porządku?
Jak moje mieszkanie?
Pachnące.
Zabrałeś kostium?
Nie.
Ale wiesz, gdzie jest.
Skąd ta pewność?
Co to?
Zaczęłam spisywać
z pamięci wygląd tych dresiarzy.
Ulane twarze bladzi
Malarką to nie jesteś.
Wynajęłabym ci pokój w hotelu, bo w sumie
jesteś tu przeze mnie.
Ale moja mama zablokowała mi karty za akcję z wieżą.
Nie ma takiej potrzeby.
Niedługo się stąd zwinę.
Dobra. Dzięki za...
To do jutra.
Google Larperzy Nowego Jorku
O kuźwa.
Ciągle mnie pytają: „Kiedy sobie zrobisz nowy kostium?
„Ten jest beznadziejny〟.
I co teraz? Widzicie?
Gdy zobaczycie te oczy, będzie już za późno.
Już po was. Jestem jak ninja.
W mordę.
Pakuj się i szykuj za parę godzin, mała.
Lecę!
Wracam rano, koleżko.
Grzeczny pies.
HOTEL PENINSULA
Wyłącz ten telefon.
Dobra.
Dziękuję. To samochód na lotnisko.
Na lotnisku Cooper przejmuje dowodzenie.
I żadnych pączków.
Co? On ma dowodzić? To kretyn.
Ale starszy od ciebie.
Na miejscu odbierze was matka.
Chodzi o tego ninja?
Nie, nie chodzi o ninja.
I najważniejsze, zapamiętaj sobie: nie zgubcie Nate'a.
Gdzie on jest?
Właśnie.
Wsiadajcie już.
Nate, idziemy.
Wskakuj.
Idziemy, stary. Coś ty jadł?
Gotowy?
Dobra.
Kocham cię, tato.
Ja ciebie mocniej.
Wskakuj do środka. Lila, wsiadaj.
Co to za minka?
Masz ranę na czole, tato.
Co się dzieje? Powinnam się martwić?
Nie, nie ma potrzeby. Wszystko pod kontrolą. To nic takiego.
Myślałam, że będziesz w domu na Święta.
Spójrz na mnie. Będę na Święta w domu.
-Obiecaj mi. Przyrzekasz? -Przyrzekam.
A z Cooperem żartowałem,
ty tu dowodzisz.
Jak zawsze. Opiekuj się chłopakami.
I wesołych. Widzimy się niedługo.
-Trzymam cię za słowo. -Tak. Obiecuję.
Uważajcie na siebie. Dzwoń, jak wylądujecie. Kocham was.
Pa, tato.
Cześć, tato. Ogarnę wszystko.
-Cooper, niczego nie ogarniesz. -Kocham cię!
Nowojorska policja wszczęła śledztwo w sprawie zabójstwa.
Bywalec salonów, Armand Duquesne, został zamordowany wczoraj w swoim domu.
Świadkowie zeznali, że w okolicy widzieli tajemniczą postać.
To przecież...
-Tak. -Rysopis pokrywa się
z wyglądem zamaskowanego przestępcy z wczorajszego napadu.
Te dwa zdarzenia mogą wskazywać na to,
że jeśli Ronin rzeczywiście powrócił do Nowego Jorku,
może być odpowiedzialny za śmierć Armanda Duquesne'a,
a kto wie, co jeszcze ma w planach.
Boże. Zaraz, to oni myślą,
-że jestem Roninem? -W ciągu 24 godzin
zdążyłaś dwa razy pojawić się w telewizji. Brawo.
Mówiłem, że ten kostium to nic dobrego.
Muszę się zbierać.
Nie, nie. To ostatnia rzecz, jaką musisz.
Nie zapominaj, że ci dresiarze dwa razy chcieli cię wczoraj załatwić.
Znajdę ten kostium, a do tego czasu zostajesz tutaj.
Nie jesteś bezpieczna.
Niebezpieczne jest olewanie pracy.
Moja matka i tak już się wścieka.
Jestem w szoku, że jeszcze nie dzwoniła.
Proszę, nie ruszaj się stąd.
Jak będę tu siedzieć, sama tu po mnie przyjedzie.
Prowadzi firmę ochroniarską. Gdzie może być bezpieczniej?
Nie możesz się mnie posłuchać?
Chciałabym, ale nie mogę.
To przebierz się.
Wyglądasz cudacznie.
Zajrzę do szafy.
Przez ciebie się spóźnię.
Ale dzięki temu będziesz żyła.
Proszę.
Widzę, że chronisz damę. Miło.
Nie, chcę cię tylko lepiej słyszeć.
I nie to, że specjalnie chcę,
po prostu muszę.
Co ci się stało?
Długo by opowiadać.
Mamo, mamo, superbohater.
Chcesz się z nim przywitać, Stevie?
Chodź, mały.
Żałosny turysta.
-Patrz, to ty. -Nie.
To Katniss Everdeen. Chodź.
Masz problem z rozgłosem.
Mam problem z tobą.
I tym kostiumem ninja,
bo przez niego chcą cię zabić.
I rozwiążę ten problem dzisiaj,
żebym mógł wrócić do rodziny.
Nie. Brak ci rozgłosu.
Ciągle skrywasz się w cieniu. Nie rozreklamujesz się w ten sposób.
Wiesz, ja niczego nie sprzedaję.
I to mogłoby niektórych intrygować,
ale po tym, co się wydarzyło od czasu pojawienia się Avengersów,
ludzie nie chcą już cynicznych, zimnych drani.
Chcą szczerości.
-Tak? -Ale nie wobec siebie,
mówię o otwartości na innych.
Rozumiem.
Jesteś zamknięty w sobie. Zachowujesz wszystko dla siebie,
trzymasz pod zbroją i 16-warstwową skorupą.
I gdzieś pod tym kryje się dopiero serce.
Raczej średnio dostępne.
Jak mówiłem, nie handluję niczym.
Jasne. Ale robisz to przy okazji.
Dobra, Kate. Czym według ciebie handluję?
Na pewno nie kostiumami na Halloween ani zabawkami.
Dajesz inspirację, Clint.
Tu pracuję. Zobaczymy się w kryjówce, jak skończę?
Jak wszystko pójdzie zgodnie z planem,
więcej już się nie zobaczymy.
Pokazałeś mi tylko, jak zgubić ogon, choć sama bym sobie poradziła.
Nauczyłem cię też, jak bandażować ranę.
-Może być? -A strzały specjalne?
Nie ma żadnych strzał specjalnych.
Wpisz swój numer. Dzwoń tylko w awaryjnych sytuacjach.
Idź do pracy i uważaj na siebie.
-Wybiorę go tylko, żebym miała... -Jasne.
...twój numer.
Tylko w pilnych sprawach, inaczej cię usunę.
To żegnamy się.
-Dobra. -Wesołych Świąt.
-Dzięki. -Wszystko jasne?
Spoko. Zadzwonię później.
Nie dzwoń.
Mam twój numer.
Hej. Zaraz wracam, D.
-Cześć, Kate. Nie. -Dzień dobry.
Daruj. Wiem. Zanim coś powiesz...
Katy.
Dzień dobry.
Kate.
Moje kondolencje. Dowiedziałam się z telewizji.
Dziękuję, Kate. To miłe z twojej strony.
Był dla mnie bliską osobą.
To musiał być dla ciebie wstrząs.
Owszem.
Jestem wstrząśnięty.
Musieliście się dobrze znać.
Łączyła nas wyjątkowa więź.
A co ze spadkiem?
Kate, co ty masz na sobie?
To...
Koleżanki. Pożyczyła mi.
O co chodzi z tym pożarem w twoim mieszkaniu?
Mogę to wyjaśnić. Możemy porozmawiać?
Na osobności?
-Proszę cię. -Nie dziwi mnie,
że tak się zachowuje.
Pewnie widzi we mnie konkurencję
i sprawdza nowy grunt.
Chce mojej aprobaty, a jednocześnie wytyczyć granice.
Pewnie czuje się zagrożona, ale wiesz co?
Potrafię to zrozumieć.
Kupiłem książkę. Poradnik dla ojczymów.
Świetna inwestycja.
Kate,
Jack robi dziś kolację. Dołączysz może?
Jasne.
Pod jednym warunkiem.
Jakim?
To ja będę prowadzić konwersację.
LARPERZY NOWEGO JORKU SPRAWDŹ SIĘ W BOJU!
Rejestracja Punkt startu
-Witam. -Hej.
Jest.
Przykro mi, nie wpuszczamy gapiów.
Nie chcę żadnych problemów.
Chciałem tylko pogadać z tym ninja.
Zwędził ten kostium.
Chciałem z nim porozmawiać.
Załatwcie to między sobą, jak LARP się skończy.
Gra fabularna na żywo. Ta cała impreza.
-A kiedy się kończy? -O północy.
To mnie nie ratuje. To zajmie tylko chwilę...
Słuchaj, wiem, kim jesteś,
ale większość uczestników to strażacy lub gliniarze.
Jak złamiesz zasady, będziesz miał przechlapane.
Jakie są zasady?
Podręcznik larpera
-Miano? -Nie, dzięki.
Email?
Ściśle tajny.
Tytuł? Organizacja?
Podpiszę się tylko i mogę zaczynać.
Na tym zwoju spisano misję twojej postaci.
-Jasne. -Nowi mają tylko jedno darmowe trafienie.
A jak dostaniesz w korpus, odpadasz.
-Okrutne. -Patrz, co robią inni.
Baw się dobrze.
Co mam z tym zrobić?
To twój kodeks postępowania.
-Dobra. Dzięki. -Chwila, rynsztunek.
Hełm.
Naprawdę muszę?
Chryste!
Jestem wikingiem. Prawdziwym wikingiem.
W nosie mam to.
Zaraz. Czy ty nie jesteś Hawkeye?
Słuchaj, staram się nie robić widowiska.
I z całym szacunkiem,
ale cokolwiek tu odstawiacie, zaczynam tracić cierpliwość.
Masz dwa wyjścia.
Mogę pomachać tą atrapą,
ty udasz, że giniesz, a ja zabiorę kostium,
albo dostaniesz fangę w nos,
naprawdę upadniesz, a ja zabiorę kostium.
Daj się zabić.
Dam ci ten kostium.
-Nie. -No weź, stary.
Jesteś prawdziwym superbohaterem.
To moja jedyna szansa, żeby się do tego zbliżyć.
Proszę cię. Daj się zabić.
A ja walczyłem z Thanosem.
-Dobra. -Super.
-Tylko szybko. -Jasne.
Co? To ma wyglądać wiarygodnie. Musimy stoczyć pojedynek.
Stęskniłeś się?
Tylko nie udawaj, że siedzisz gdzieś z kumplami.
Dobrze wiemy, że nie masz żadnych.
Połączenie przychodzące
Chyba trochę przegięłam, ale przynajmniej zadziałało.
Kate Bishop?
Zależy, kto mówi.
Detektyw Caudle z nowojorskiej policji.
W takim razie zależy, o co chodzi.
O to, czy rozmawiam z Kate Bishop.
Tak.
Może pani przyjść do nas na komisariat?
Nie do końca wiem, czy powinnam.
Mogę wiedzieć, o co chodzi?
Wie pani, że w pani mieszkaniu wybuchł wczoraj pożar?
Tak, tak.
Oczywiście.
Nie wydaje się pani zmartwiona.
Na szczęście nie było mnie w domu, więc nic mi nie jest.
Mogę wiedzieć, gdzie była pani wczoraj wieczorem?
Tak.
Ale jestem teraz w pracy.
To może jutro przed pracą?
Może być. Do jutra.
Witamy!
A teraz wypijcie
ten rytualny eliksir.
-To butelka. -Nie trzeba, dzięki.
Możemy już... Miejmy to za sobą.
Zatem ominą cię bonusy.
-Nie wypił eliksiru. -Zwariował?
Zwycięzca dostanie kostium.
Zaczynamy!
Dawaj.
Co ty robisz?
Chcę, żeby to jakoś wyglądało.
-Mają uwierzyć. -Po prostu mnie zabij.
Gotów?
Tak. Zabij mnie.
Tak!
Mamy zwycięzcę!
-Deepdale! -Hura!
-Tak! -A teraz palimy ciało!
Spalić ciało!
Zacny burmistrz Westland. Dziękuję.
Będę to opowiadać współziomkom jeszcze przez wiele lat.
Mów mi Clint.
Mogę?
Tak.
-Możesz też to odnieść. -Jasne.
Nie mogę tego wziąć na kartę.
-Skasowaliby cię. -Właśnie.
A tak na poważnie, to dzięki. Wiszę ci browar.
To był najlepszy dzień w moim życiu.
Chciałbym powiedzieć to samo.
Nie żartuj. Fajnie było.
Ciekawe doświadczenie.
Wesołych Świąt.
Wzajemnie, Clint.
-Trzymaj się. -Jestem Grills.
Fajnie było cię poznać.
-Gdzie lukier? -Nie rozwal mi domu.
Cześć, kochanie.
Nie zdążę na samolot.
Nie szkodzi. Bilet jest ubezpieczony.
SCHOWKI
Lukru nigdy za wiele.
Długo jeszcze?
Myślę, że z dzień.
A kłopotliwe wdzianko?
Bezpieczne.
Mam je przy sobie na wszelki wypadek.
Do czasu,
aż wyrównam rachunki z kumplami w dresach.
Jezu, tylko nie te ciołki.
No niestety.
Nie wiem, jak się to wszystko potoczy,
więc może mi to nieco zająć.
Obiecałem Lili, że będę na Święta.
Zostało ci pięć dni, żeby dotrzymać obietnicy.
Wiem.
Ominie mnie budowa domku z piernika.
Nic się nie stało. Przeszkadzałbyś tylko. Co tam knujesz?
Będę robić za przynętę.
Nieźle.
Stara sztuczka Nat.
Uważaj na siebie.
Wyślij fotki. Muszę zobaczyć skalę zniszczeń.
Czas dać się złapać.
Szybciej. Kończcie to wreszcie!
Przepyszne, Jack. Dziękuję.
Miło mi to słyszeć.
Sekretem udanego risotto
jest mieszanie.
Z wyczuciem.
Potem to już kwestia cierpliwości i uwagi.
Gotujesz, umiesz słuchać, jesteś bogaty.
Musisz być ideałem.
Przesadzasz.
Czyli jesteś koneserem mieczy. Uprawiasz szermierkę?
Co nieco.
Wolisz szpady, florety czy szable?
Znasz się na rzeczy, młoda damo.
Byłam dwukrotną mistrzynią stanu.
Wiem coś o broni historycznej.
Dzięki temu wyczuwam, kiedy ktoś chce mnie dźgnąć w plecy.
Dobrze, oboje dowiedliście, że znacie się na broni.
-Możemy zmienić temat? -Ależ kochanie,
wspólne zainteresowania sprzyjają zacieśnianiu więzów.
O tym samym pomyślałam.
Więzy.
-Może skrzyżujmy któreś z tych ostrzy? -Może niekoniecznie.
Wystarczy już emocji na ten tydzień.
Twoja matka ma chyba rację.
Co ci szkodzi? Masz tu na pewno stroje szermiercze.
-Przekonałaś mnie. -Spytała tylko: „Co ci szkodzi?〟.
To nie jest przekonujący argument. Właściwie żaden.
A mimo to...
Pójdę po sprzęt.
No co?
Będzie fajnie.
Uważaj, skarbie.
A kiedyś nie uważałam?
Mówiłam do Jacka.
Dobra jesteś.
Nie dawaj mi forów, Jack.
Nie daję. Jeszcze raz?
Znów mnie ubiegłaś. Jesteś świetna.
Kate, chcę mieć narzeczonego z wszystkimi kończynami.
Nie podkładaj się.
Nie podkładam. Słowo. W końcu
walczę z dwukrotną mistrzynią.
Co ty ukrywasz, Jack?
Nic. Jestem jak otwarta księga.
Prawda, skarbie?
Kate!
Co cię napadło?
On kłamie.
Przyznaję, obniżyłem nieco poprzeczkę
i uparcie się tego wypierałem.
Chciała cię zranić.
Wiedziałam, że sparuje. Chciałam tylko pokazać,
że jest kłamcą, co mi się udało.
Pójdę się przebrać.
Nie wierzę.
Jack coś ukrywa, mamo.
Nie uważasz, że to nieco dziwne, kiedy tej samej nocy jego wujek ci grozi,
a potem ginie zabity mieczem?
Ilu ludzi ginie od miecza w Nowym Jorku?
Stawiam, że zero.
To urocze, że się tak martwisz,
ale pamiętaj, że to ja jestem mamą. I odpowiadam za ciebie.
-Nie jestem już dzieckiem. -Superbohaterką też nie.
To straszne, co stało się Armandowi, ale od tego jest policja.
Nie wtykaj nosa w nie swoje sprawy.
Zrobisz sobie krzywdę i tym razem nie skończy się na stłuczonym kolanie.
Mamo, tu chodzi o coś więcej. O kostium ninja i gang uliczny.
-Koktajle Mołotowa... -Gang uliczny?
Ninja? A jak się właściwie robi mołotowa?
Ty możesz w ogóle pić alkohol?
Kate, wszystko będzie dobrze.
Mnie też czasem przeraża najbliższa perspektywa,
ale twoja przyszłość jest jasna.
Skończysz studia, a jesienią zaczniesz pracę w naszej firmie.
-Jak planowałyśmy. -Jak ty planowałaś.
Wystarczy, że powoli nabierzesz doświadczenia,
a za parę lat, zapewniam cię,
będziesz zadowolona ze swojego wyboru. Obiecuję ci.
Możemy o tym zapomnieć?
Dobrze? A może na początek
przeprosiłabyś Jacka?
Wybacz, że musiałeś się przyznać do kłamstwa.
Twoja córka ma cięty język.
Napijesz się, skarbie?
-Wszystko w porządku? -Oczywiście.
Nie po raz pierwszy ktoś mnie chciał ukatrupić.
Karmelka?
Kate. Co się dzieje?
Nic.
Nie wiedziałam, że już tak późno.
-Mam pracę. -Jeśli o to chodzi, jestem szefową.
Mogę to jakoś załatwić. Co się dzieje?
Nic. Wszystko gra. Zadzwonię później.
Dobrze. Kocham cię!
Szybciej.
Miejmy to z głowy.
Co jest, stary?
No cześć. To mnie macie.
Uważaj.
Hawkeye, wybierasz się gdzieś?
To się ździebko spóźnisz!
-Dawaj. -Luzik.
-Idziemy. -Chciała go żywego.
Uwaga.
Jedź.
Ten worek prześwituje.
Prosta piłka, co?
-Dokąd jedziemy? -Róg Czwartej i Broadway.
Się robi.
Clint, to ja. Wpadłam na trop,
a raczej tropy.
Oddzwoń jakoś, dobrze?
Zadzwonić znowu? Zadzwonię.
Czasami upór nie popłaca.
Ale tym razem się udało.
Przykro mi, Clint Barton nie może teraz odebrać telefonu.
CLINT BARTON - LOKALIZACJA
CLINT BARTON - NAMIERZANIE
Proszę jechać trochę szybciej.
Pobudka, stary.
Fajną macie miejscówkę.
Przytulna jak diabli.
Ej, bez takich.
Żarty sobie robisz. Nie rób.
Nie było łatwo znaleźć jakieś miejsce.
Teraz wszystkie magazyny przerabiają na lofty,
to jak mamy znaleźć coś lepszego?
Wyluzuj, stary.
Bo mnie krytykuje.
Słuchajcie, nie jestem tym, za kogo mnie macie.
To nie jesteś Hawkeye?
Co do tego macie rację.
Ale nie jestem gościem, którego szukacie.
Kate Bishop.
Nie Kate Bishop.
Kate Bishop to ten gość.
Kate Bishop to nie jest gość.
Kate Bishop to gość w kostiumie.
Mogę rozmawiać z waszym kierownikiem? Bo gadka się nam nie klei.
Chciałem porozmawiać z waszym szefem.
Jest jakaś szansa?
Zachowajmy spokój.
Spokój? Porwaliśmy cię, rozumiesz?
Jesteś naszym zakładnikiem, rozumiesz to?
Jak uważasz.
To tamten? Chciałbym z nim pogadać.
-Po to tu jestem. -Ej.
Patrzysz teraz na mnie. Ja cię przesłuchuję,
-stary. -Przesłuchujemy cię,
-więc patrz na nas. -Ty jesteś kierownikiem?
Gdzie jest Kate Bishop?
Nie znam jej. Nie wiem.
Gadaj! Gdzie jest Kate Bishop?
Kto to jest?
Stary, tu jest.
O rany.
Nie wiedziałam, że mam zabrać gnata.
Pięknie.
Nie bój, nie spadniesz.
-Tak jest. -Mocna jest.
Dzięki.
Patrz, co narobiłaś.
Chciałam tylko pomóc.
Milcz.
Masz przerypane, stary.
Złapaliśmy ich.
Złapaliśmy...
Napisy: Piotr Leszczyński